Piszę bloga własną krwią!

Wieczne Trwanie.

Polegać na swoich zdziwieniach, znużeniach, zwątpieniach i niepokojach. Zawsze mają rację.

Coś między femme fatale a kobietą dziwo.

Perły i wieprze.

Od milionera do pucybuta. Takie są moje najskrytsze plany.

Boję się mieszczanina we mnie.

Przeszłam dziś jakieś 10 kilometrów. Tyle widziałam! Tyle przemyślałam! Jestem tak daleko!

Jagnię i wilcy.

Wiedzieć. Ale w jaki sposób wiedzieć?

Zachwyt i groza.

Kiedy będę gotowa zerwę zasłonę. Ukaże się wtedy oczom gapiów stworzenie niemożliwe. Nie mogę na razie powiedzieć nic więcej.

Wiecznie brakuje mi w czyimś myśleniu albo ortodoksji albo herezji.

Jeśli pisać to sagę! O tym, że nigdy nie było złotych czasów.

Małomiasteczkowa proweniencja.

Haruję nad osiągnięciem cnoty obojętności.

Przesyt w ucztowaniu.

"Czytam o wszechświecie i nie wiem kiedy pójdę spać".

Monsieur Daudet,

To był doprawdy piękny wieczór! Gdyby mógł Pan zobaczyć moje zaróżowione policzki i błyszczący wzrok! Mężczyźni byli przekonani, że to ich elokwencja i uroda wzbudza we mnie to niecodzienne poruszenie. Nie przypuszczali, że skrycie myślę o Panu. To myśl o Panu czyniła ich brak ogłady bardziej znośnym; uszlachetniała ich rysy. Ach, gdyby mógł Pan być dziś wieczór ze mną! 

Genialny idiota.

Ucieszyłam się, że otrzymałam list. Okazało się, że był to stek obelg.

Monsieur Daudet,
Żeby wyleczyć się z miłości do Pana, będę zmuszona zakochać się w kimś innym.

Gonzujący wywiad Trumana Capote z Marlonem Brando!

Uczę się wszelkich cnót od puszczalskich.

Wzrastam.

Monsieur Daudet,
Jest Pan dziwkarzem! A na dodatek poetą!

Zostaję w Vegas.

Uczę się metafizyki od pawianów.

Monsieur Daudet,
Pan tak boleśnie spogląda! Pierwsze symptomy nabytego nie tak dawno syfilisu muszą dawać się Panu we znaki! Dziewczyna była tak słodka, miękka i ciepła, a Pan teraz musi purpurowieć ze wstydu zdejmując rękawiczki! Cóż za dyshonor!
Oddana Panu całym sercem,

Podryw na zakład Pascala.